Niebo przez lornetkę

Blisko 2 lata czekałem na moment, aż ktoś z lokalnej grupy patronów Astrolife pojawi się w końcu na Folwarku. Żeby było śmieszniej, stały kontakt online mamy praktycznie codziennie, tak więc teoretycznie nie było żadnych barier, aby się spotkać.

Kolejne spotkanie na Folwarku – tym razem wtorkowy wieczór 17 marca. Na miejscu pojawiłem się razem z Michałem i Taffikiem. Wypad typowo „na lekko”, zabrałem ze sobą wyłącznie lornetki proste APM 12×50 ED i APM 20×70 ED.

Od początku marca mamy nieprzerwanie bezchmurne niebo przeplatane sporadycznym cirrusem. Jeszcze chwila i się wszystkim znudzi to wieczorne spoglądanie na Jowisza.

Awaria oświetlenia na osiedlu trwa w najlepsze i w sumie to nie zamierzam tego nikomu zgłaszać. O tej porze i tak nikt poza mną się tutaj nie pojawia, więc korzystam ile się da.

Na niebie prawie pełnia, więc klasycznie niebo bez chmur. No cóż, dawno nie obserwowałem, także mimo wszystko wyszedłem na osiedle z lornetką APM 12×50 ED w dłoni.

Kiedy po krótkim śnie zauważyłem, że wskaźniki zorzowe nadal znajdują się na wysokim poziomie od razu asekuracyjnie naładowałem baterie w aparacie do pełna.

Informacja o możliwej zorzy nad Polską totalnie mi umknęła, pomimo że kilka osób wcześniej wspominało o dość sporym wyrzucie masy koronalnej ze Słońca (CME).

10 stycznia 2026 i pierwsze obserwacje w tym roku. Spontaniczne, bo niespodziewanie pod wieczór między dwoma przechodzącymi frontami z opadami śniegu pojawiło się korzystne okienko pogodowe z bezchmurnym niebem.

Wtorek 30 grudnia minął pod znakiem wielu zamieci śnieżnych, które przechodziły nad Polską przez cały dzień. Po południu musiałem odbyć szybki kurs do Piły, gdzie przez ponad 100 km trasy mierzyłem się ze śniegiem na ulicy.

Tuż po świętach, a jeszcze przed Nowym Rokiem udało nam się w końcu spotkać na Folwarku. Na miejsce dojechałem prawie w tym samym czasie co Michał, czyli około godziny 21:30.