Niebo przez lornetkę

Kolejne spotkanie na Folwarku – tym razem wtorkowy wieczór 17 marca. Na miejscu pojawiłem się razem z Michałem i Taffikiem. Wypad typowo „na lekko”, zabrałem ze sobą wyłącznie lornetki proste APM 12×50 ED i APM 20×70 ED.

Od początku marca mamy nieprzerwanie bezchmurne niebo przeplatane sporadycznym cirrusem. Jeszcze chwila i się wszystkim znudzi to wieczorne spoglądanie na Jowisza.

Awaria oświetlenia na osiedlu trwa w najlepsze i w sumie to nie zamierzam tego nikomu zgłaszać. O tej porze i tak nikt poza mną się tutaj nie pojawia, więc korzystam ile się da.

Na niebie prawie pełnia, więc klasycznie niebo bez chmur. No cóż, dawno nie obserwowałem, także mimo wszystko wyszedłem na osiedle z lornetką APM 12×50 ED w dłoni.

Kiedy po krótkim śnie zauważyłem, że wskaźniki zorzowe nadal znajdują się na wysokim poziomie od razu asekuracyjnie naładowałem baterie w aparacie do pełna.

Informacja o możliwej zorzy nad Polską totalnie mi umknęła, pomimo że kilka osób wcześniej wspominało o dość sporym wyrzucie masy koronalnej ze Słońca (CME).

10 stycznia 2026 i pierwsze obserwacje w tym roku. Spontaniczne, bo niespodziewanie pod wieczór między dwoma przechodzącymi frontami z opadami śniegu pojawiło się korzystne okienko pogodowe z bezchmurnym niebem.

Wtorek 30 grudnia minął pod znakiem wielu zamieci śnieżnych, które przechodziły nad Polską przez cały dzień. Po południu musiałem odbyć szybki kurs do Piły, gdzie przez ponad 100 km trasy mierzyłem się ze śniegiem na ulicy.

Tuż po świętach, a jeszcze przed Nowym Rokiem udało nam się w końcu spotkać na Folwarku. Na miejsce dojechałem prawie w tym samym czasie co Michał, czyli około godziny 21:30.

Problemu z odszukaniem „pierwszej gwiazdki” na niebie w Wigilię w tym roku nie było. Wieczór okazał się być bezchmurny – pogoda dopisała. Jeżeli ktoś dostał od gwiazdora teleskop lub lornetkę to miał okazję od razu przetestować nowy sprzęt.

Kolejna bezchmurna noc w grudniu i wyprawa na Folwark. Na miejscu jako pierwszy pojawił Taffik, potem Michał, a na końcu ja. Wszyscy uzbrojeni w lornetki. Od SRBC 15×56, przez TS Marine 15×70, aż po kątową APM 80/90 ED APO.

Czasami wystarczy wyjść pod rozgwieżdżone niebo bez żadnego sprzętu i podjąć kosmiczne wyzwanie, tak jak to opisuje Philip S. Harrington w swojej książce Cosmic Challenge.

Sam nie wiem jak to się stało, ale od słowa do słowa i okazało się, że znajomy ma na sprzedaż lornetę kątową APM 82/90 ED APO (wersja oznaczona jako ED, ale ze szkłami FPL-53, czyli to samo co SD).

Lornetki proste (a te niewielkie to już w ogóle) mają tą przewagę nad lornetkami kątowymi (i teleskopami), że są gotowe do obserwacji w zasadzie od razu. Patrzysz na niebo – jest bezchmurnie. To bierzesz do ręki lornetkę i obserwujesz.

Czwartkowe prognozy dość niepewne, tym bardziej, gdy w okolicy mgła wymieszana ze smogiem. Zaryzykowałem i pojechałem w ciemno na folwark. Jak się okazało, był to strzał w dziesiątkę.

Tego wieczoru na obserwacje zabrałem Nikona 18×70 Astroluxe oraz lornetę kątową APM 70/90 SD APO – chciałem ostatecznie zdecydować, która z nich zostanie ze mną na dłużej.

Po wielu latach obserwacji w końcu niewielka i wciąż mobilna lorneta kątowa mnie przekonała. Wygoda obserwacji i możliwość zastosowania wymiennych okularów okazały się bezkonkurencyjne.

W końcu w moje ręce trafiła legendarna lornetka Nikon 18×70 IF WP WF Astroluxe, która została stworzona typowo pod obserwacje astronomiczne.

Na obserwacje lemonki (kometa C/2025 A6 Lemmon) wybrałem się bez żadnego sprzętu i był to chyba mój pierwszy taki wypad na folwark.